लुम्बिनी फ्रिडम मिडिया प्रा.लि द्वारा संचालित
२०७८ पुस १४, तिलोत्तमा सिटी।
हाँस्थेँ खेल्थेँ विगत दिनमा प्यार पाई रमाई
‘बाबा’ भन्दै अघिपछि भई हातखुट्टा समाई
कैलेकाहीँ छुनुमुनु गरी काँधमा चढ्न पुग्थेँ
त्यो बेलामा अबुझ मनले शक्तिशाली म हुन्थेँ ।
भाग्थेँ कैले झटपट उठी प्याट्ट हान्दा रिसाई
फर्की बस्थेँ उठबस गरी हार आफै म खाई
पैलेजस्तै लुटुपुटु भई चुप्प खान्थेँ हजार
छैनन् त्यस्ता दिन अब यहाँ, सम्झना बारबार ।
कस्तो मीठो सरस वयको प्रेमको बाल्यकाल
बाबा साम्ने दिनभर हुँदा हुन्नथ्यो क्यै बिहाल
आफ्नो मान्छे सबल तनको आडको स्तम्भ हुन्थ्यो
जोरीपारी वरपर हुँदा दम्भले जून छुन्थ्यो ।
क्वाप्पै खायो सुलुसुलु निल्यो काल कालो रमायो
पोल्यो छाती धुरुधुरु भएँ आँत मेरो कमायो
चिन्ता आयो अघिपछि गरी चैन मेरो हरायो
मर्नै पर्ने नियम भवको चेतनाले बुझायो ।
बुझ्दै जाँदा सबतिर उही, मर्नु केही गरेर
भन्दाभन्दै दिनहरु बिते बाबु आफै भएर
भोग्दै जाँदा कठिन अति भो बाबु बन्दा मलाई
ज्योत्स्ना छर्ने मइन भइने ज्यान आफ्नै जलाई ।
कमेन्ट गर्नुहोस्